Tournée minérale of tournée fatale?


Tournée minérale of tournée fatale?

Let’s get mineral

Vorige week is er in het land een nieuwe hype ontstaan rond de campagne Tournée Minérale van Stichting tegen Kanker. De grootste zuipschuiten, de gematigden én ook diegenen die zich amper aan een glaasje alcohol wagen startten deze challenge, een maand lang geen druppel alcohol. Voor de eerstgenoemden is dat een serieuze uitdaging, voor die laatsten gewoon fijn dat ze zich eens niet hoeven ‘verantwoorden’ waarom ze geen glaasje drinken. Het is dan wel een feit dat een groot deel al aftelt naar 1 maart en het dan wellicht coma-zuipen wordt.

Buiten het feit dat ik het geweldig vind dat de Stichting tegen Kanker een sensibiliseringcampagne opzet (ik spreek me hier verder niet uit of dit al dan niet de ideale campagne is, maar vind het wel positief dat er op z’n minst aandacht wordt gegeven) bracht dit me ook op gedachten naar het achterliggend idee over hoe we als individu met onze voornemens en onze doelen omgaan. Tournéé minerale startte op 1 februari net na de overdosis-aan-alcoholmaanden, het ideaal moment om af te kicken. En tegelijkertijd zijn we net ervoor al talrijk gestart met onze (zoveelste) jaarlijkse goede voornemens, of noem het doelen.

Uit onderzoek blijkt dat 80% van de lange-termijn voornemens na enkele weken al stranden. De Tournée Minérale challenge is daarentegen wel haalbaarder dan de meeste langere termijn doelstellingen omdat die juist beperkt is in tijd en (helaas!) maakt niemand zich er druk om  dat je nadien vervalt in je oude patroon, daar is deze campagne dan weer niet echt op gericht.

Wanneer we ons uitdagende doelen stellen gaat het er juist om om onze oude patronen los te laten. Zijn sommige van je huidige doelen of wensen een copy/ paste van vorige jaren? Hoe vaak wilde je al stoppen met roken, hoe lang zit je al gevangen in een gouden kooi en ben je nog altijd niet van die vervelende job veranderd die jou altijd maar doet klagen, hoeveel jaar wil je al van die overtollige kilo’s af geraken?

Waar gaan we de mist in? Waarom blijven we liever klagen?

Er is een groot verschil tussen een intentie-afspraak met onszelf en een resultaatsafspraak of verbintenis ten opzichte van onszelf. Sta je genoeg stil bij het resultaat dat je wil behalen en vooral hoe je die gaat behalen? Of blijft het bij de fantasie die zich maar niet omzet in de realiteit?

Stel, je  wil stoppen met roken om gezonder te worden, om meer energie te hebben en tegelijkertijd ook wel aantrekkelijker gevonden te worden, waardoor je je waardevoller voelt. Of je wil graag meer geld verdienen om meer mogelijkheden te creëren om te kunnen reizen en je sociale activiteiten te kunnen uitbreiden. Of je neemt je voor om dit jaar te ‘ont’ singlen omdat het je een gevoel van rust geeft om met twee door het leven te gaan of het vervult jouw wens naar gezinsuitbreiding.

Als je je rookgewoontes vervangt door nicotinepleisters ben je in feite nog steeds verslaafd, als je harder gaat werken om pakken meer geld te verdienen is er een grote kans dat je slaaf wordt van je werk en blijft er zelfs amper tijd over voor ontspanning en reizen. En vergeet het idee dat als je eenmaal in een relatie bent je het ultieme geluk hebt gevonden, je botst dan weer op andere obstakels waardoor je je niet compleet voelt of waar je je (misschien nog erger dan ervoor) aan ergert. In die zin kan je een bepaald doel bereiken maar nog geen stap verder zijn bij het doel achter je doel.

Ontnuchteren? Denk SPA! 

Om een Tournée Minérale succesvol te laten slagen heb je SPA nodig. Vervang de alcohol door SPA en je geraakt de maand zo door.

Om onze andere doelen te BEREIKEN hebben we – om in het thema van mineralen te blijven – ook  gewoonweg SPA nodig om geweldige resultaten te boeken. SPA als acroniem voor scherpstellen, plannen en actie!

Scherpstellen van je doel

focus

Heb jij al genoeg stilgestaan bij het doel achter je doel? Wat is jouw WAAROM?

Wat is de motivatie van je doel? Komt het voort uit angst of vanuit een gezond verlangen?

Wat is jouw échte what’s in it for me. Als er iets is waar jouw doel absoluut aan moet voldoen, is dat als je die eenmaal bereikt hebt je een landurig gevoel van voldoening hebt. Een gemoedsrust na het behalen van je plan. Het moet jou iets opleveren. En daarvoor moeten we scherpstellen op 2 vlakken, enerzijds om het doel achter ons doel te vinden, anderzijds, een focusplan opmaken. We willen vaak teveel (tegelijk). Ik ben daar het grootste voorbeeld van. Door mijn onverzadigbare honger naar meer kennis  ben ik van verschillende markten thuis waardoor ik over (te)veel versplinterde kennis beschik ten opzichte van wat ik ooit in de praktijk zou kunnen omzetten. Gewoonweg omdat die tijd er dan niet meer voor rest. In combinatie met mijn ongeduld heeft dit er regelmatig voor gezorgd dat ik bepaalde doelen jaarlijks opnieuw voor ogen had. I didn’t choose my battles! Ik wilde ze allemaal winnen. Maar ten koste van wat? Onmogelijk  alles te winnen! Wat zijn onze prioriteiten in functie van het aspect hoe dringend en hoe belangrijk iets voor ons is? En geeft het ons ook wel degelijk een gevoel van voldoening en trots achteraf?

Met het nieuwe jaar is ook mijn coaching praktijk volle toeren beginnen draaien. In tegenstelling tot vorige jaren waarin er voornamelijk vrouwen de weg naar  vonden is er nu een meerderheid aan mannen die de moedige beslissing hebben genomen om voor positieve (gedrags)verandering te gaan.

Haast elke keer opnieuw valt het op dat het doel waarvoor ze komen meestal niet het ultieme doel is achter hun doel.

Laat ons even het voorbeeld nemen van deze 2 mannen. De één had er genoeg van heel zijn leven single door het leven te gaan en wilde door middel van coaching zich klaarstomen voor een relatie. Hij was er klaar voor. Het liefst wilde hij binnen 3 maanden (eind)resultaat, maw, een relatie. Hocus pocus!

Een andere charmante en vlotte man is sinds zijn eerste relatie na een dikke 20 relatiejaren (als relatiehopper) nooit relatie-loos geweest. Na een zoveelste gebroken hart besefte hij onlangs dat hij zijn angst om alleen te zijn moest onderzoeken en besefte hij dat hij nooit heeft geprobeerd te (leren) genieten van het alleen zijn. In plaats daarvan hopte hij snel van de ene naar de andere knappe vrouw en vulde hij zijn weinige gebroken-hart-avonden op café waar hij het volgend copy/paste verhaal creëerde. Je geniet alweer van nieuwe aandacht en dan lijkt het al snel in orde. Telkens paste hij zich zodanig aan de ander aan dat hij eigenlijk nooit heeft gedacht aan zijn eigen wil. Pleasegedrag all over, om kost wat kost alles in stand te houden. Met uiteindelijk toch een zoveelste gebroken hart als gevolg en alweer vraagtekens bij zichzelf.

Het juiste doel zou ons moeten brengen naar wat achteraf gezien een authentieke meerwaarde betekent voor jezelf. Met trots en voldoening.

Een relatie aangaan omwille van de weerstand dat je anders alleen je eigen boontjes moet doppen om nadien je zoveelste gebroken hart te moeten lijmen dient je niet en kost vooral veel negatieve energie. Meer verspilde energie dan dat je die tijd alleen zou hebben doorgebracht met jezelf als beste soulmate aan je zijde tot je die kers op je taart tegenkomt. Zoals ik steeds zeg, in dit geval zorg je best dat vooraleer je die kers op je taart versiert, je taart best eerst goed gebakken is met de beste ingrediënten. Een mooie rode kers op een rotte taart, is dat geen bummer?

Bij die ingrediënten voor een overheerlijke basistaart horen zelfbewustzijn, zelfvertrouwen, leiderschap en empathie. Dit heb je allemaal nodig om je doel SCHERP te stellen. En het goede nieuws is, we kunnen er oneindig aan blijven werken en onze taart kan alleen maar lekkerder en lekkerder worden. Het is een heerlijk en leerrijk proces. Met vallen en telkens weer opstaan.

Plannen – eet die olifant hap per hap 

prio

Wanneer je zelf geen plannen maakt, pas je steeds in het plan van een ander. En wat heeft die ander voor moois voor jou gepland? Meestal NIETS!

Wanneer we ons doel hebben scherp gesteld en precies weten waar we naartoe willen, wat we willen bereiken en wanneer, dan pas gaan we kijken hoe we dat gaan doen. We gaan beginnen plannen om te voorkomen dat ons doel een fantasie blijft en een eigen leven (of geen leven) gaat leiden.

Daarvoor hebben we een stappenplan nodig. We gaan ons doel in subdoelen kleiner maken. Het zinnetje dat altijd op mijn van toepassing was en dat ik al 10 jaar meeneem heb ik toen meegekregen van Greet Pipijn. Een olifant eet je hap per hap. Ik was gewend om telkens die hele olifant te willen inslikken, en ik verval keer op keer snel in dit patroon, vandaar de extra alertheid en het uitvoeren van SPA! Als we onze doelen klein maken en in stukjes verdelen, kunnen we kleine voldoeninkjes vieren. Ik vind het heel belangrijk dat we onszelf kunnen belonen voor resultaten. Die beloningen moeten mee in je stappenplan zitten. Want onderweg komen we hoe dan ook obstakels tegen. De kunst is om deze te aanvaarden, en dan weer gewoon door te gaan. We fixeren ons veel te vaak op die obstakels in plaats van waar we naartoe willen.

Neem nu tijdens Tournée minérale, de fixatie op het feit dat er een feestje is en je geen alcohol mag drinken, of dat men aftelkalenders bijhoudt met hoeveel dagen, uren en minuten er nog zijn om je geest terug te kunnen verdoezelen… In plaats van ervan te genieten en bijvoorbeeld naar de sportclub te gaan, energie op te doen (en je eventueel daarna te belonen met een heerlijke sauna omdat je zo goed bezig bent) ben je met je obstakels bezig en die vervelende monsters aan het voeden. Als je een stappenplan maakt met positieve tussenhaltes en beloningen, des te gemakkelijker en aangenamer wordt je finish en zal je trots het overnemen van de onnodige frustraties.

Als je het groot houdt en het mislukt, daalt je zelfvertrouwen. Herkenbaar dit stemmetje: zie je wel, ik kan het niet… 

Met haalbare subdoelen hoef je die olifant niet in 1 keer in te slikken en kortademig te worden.

Actie

action

Het klinkt zo simpel. Maar hier gaat het vaak mis, zelfs na de vorige stappen succesvol te hebben uitgevoerd. We weten al wat we willen en toch doen we het niet. Hier speelt weerstand een grote rol. Onze weerstand is het stemmetje in ons, dat zegt, ‘ga ik dat wel kunnen?’ (gisteren nog een coachee exact zo gezegd). We weten dus wat we moeten doen, maar doen het niet omdat het te ver uit onze comfort zone is. We hebben het ook nog nooit zo gedaan en die stretch is doodeng. Dus stellen we uit. En uit. En uit. En als we die acties enkel ten opzichte van onszelf verantwoorden, zijn  wij de eersten die onszelf kwijtschelden. Ach, morgen. We zijn onze eigen advocaat. Die komt op voor onze belangen om het ons zo comfortabel mogelijk te maken. En dus ook voor onze foute handelingen, want onze advocaat verdedigt ons omwille van de comfort. Hebben we genoeg aan die advocaat? Hell no! We hebben een externe en objectieve scheidsrechter nodig. Als onze eigen scheidsrechter zijn we té mild of soms ook té streng (hét recept voor snel opgeven).

Wij kunnen nooit onze eigen scheidsrechter zijn. Daarvoor heb je een buddy nodig. Iemand die onze acties en afspraken met onszelf opvolgt.  We zullen pas slagen als we een rechtvaardige rechter vinden die ons aanspoort om onze fantasie (plannen) om te zetten in de realiteit (actie). Dan is het gedaan met dromen, maar maken we onze werkelijkheid.

Dankzij o.a. een buddy leren we onze weerstand (her)kennen en ermee om te gaan. Kunnen we falen en ook twijfelen, het bespreken en zien hoe normaal dat is en toch weer opnieuw ‘terechtgewezen’ worden voor onze eigen bestwil en weer rechtkomen. Onze scheidsrechter zal ons steeds opnieuw challengen om een alternatief te vinden. Het smoesje dat ik tot nu het allermeest heb gehoord is ‘ik kan dat niet’. Dit is van ALLE leeftijden. Mijn kinderen (ocharme, met zo’n mama zijn ze al van jongs af aan gedrild :-)) weten dat ‘kan niet’ niet bestaat, tenzij je al 999 alternatieven hebt geprobeerd. Kan niet is het smoesje van je weerstand, wat heel natuurlijk is. Maar waar brengt die weerstand ons?

Als je iets écht wil wat zo belangrijk voor je is, ga er dan voor. Wat heb je nodig, gewoon SPA! Scherpstellen, plannen en actie voeren.

Samen met mijn buddy Chloé Dyckmans heb ik een workshop rond uitstelgedrag uitgewerkt waarbij je ook praktische tools aangereikt krijgt om in de actie te gaan.

Geen smoesjes meer en schrijf je nu in voor onze interactieve workshop rond uitstelgedrag? Wanneer? Dinsdag, 28 februari van 18:30 tot 21:00 in café Walvis, Antwerpen Berchem.

Schrijf je hier in!

Wij geven ook onze eigen tournée minérale! Wij geven één workshop weg! Schrijf een korte motivatiebrief naar hello@sling.be met als onderwerp: ‘scholarship/workshop uitstelgedrag’, en laat ons weten waarom je graag wil deelnemen en de scholarship wil.

Cheers! Sigal

Workshop_ maak komaf met uitstel-2

Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *